Τρίτη 20 Σεπτεμβρίου 2022

Δελτίο Τύπου -Νέα σχολική χρονιά-

 

Συναδέλφισσες – Συνάδελφοι.

Η έναρξη μιας ακόμα σχολικής χρονιάς απαιτεί οι γονείς να βάλουν βαθιά το χέρι στην τσέπη. Παρόλο που το Σύνταγμα προβλέπει “δημόσιο και δωρεάν” σύστημα παιδείας, τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ το διαψεύδουν. Για το 2020, που είναι το τελευταίο έτος αναφοράς, οι γονείς και οι κηδεμόνες ξόδεψαν 3,18 δισεκατομμύρια ευρώ για αγαθά και υπηρεσίες εκπαίδευσης.

Ενδεικτικά να αναφέρουμε ότι αναφέρουμε ότι το 40.6% πηγαίνει σε φροντιστήρια, τόσο για τη εκμάθηση ξένων γλωσσών, όσο και για την ενίσχυση στα σχολικά μαθήματα και ειδικά για την προετοιμασία των πανελληνίων εξετάσεων.

Ένα 30% περίπου αφορά δίδακτρα για τα ιδιωτικά σχολεία, καθώς το ελλιπές πρόγραμμα ολοήμερη και ουσιαστική φύλαξη, οδηγεί όσους γονείς δουλεύουν πολλές ώρες να αναγκάζονται να κόβουν από όπου μπορούν προκειμένου να πάνε τα παιδιά σχολείο.

Μεγάλο ποσοστό πηγαίνει στις δαπάνες για φροντιστηριακή υποστήριξη παιδιών με μαθησιακές δυσκολίες, καθώς η Ειδική Αγωγή έχει απαξιωθεί εντελώς και η Παράλληλη Στήριξη έχει τεράστιες ελλείψεις. Επίσης περιλαμβάνει και δαπάνες για το καθημερινό διάβασμα ακόμα και μαθητών Δημοτικού σε ιδιωτικά φροντιστήρια, μιας και οι ατελείωτες ώρες δουλειάς αυτοαπασχολουμένων και εργαζομένων δεν μας επιτρέπει να βοηθήσουμε τα παιδιά μας στο διάβασμα.


Στα παραπάνω δεν περιλαμβάνονται καθόλου οι δαπάνες που απαιτούνται για σπουδές στην τριτοβάθμια Εκπαίδευση, ούτε φυσικά για μεταπτυχιακές σπουδές. Αν υπολογίζονταν και το κόστος σπουδών και ειδικά για τους φοιτητές που περνάνε σε άλλη πόλη του νούμερο θα έφτανε σε αστρονομικά νούμερα.

Και σίγουρα δεν υπολογίζονται τα “μαύρα” ποσά που ζητάνε από τα σχολεία κάθε λίγο, για να καλυφθούν διάφορα λειτουργικά έξοδα (αναλώσιμα, γραφική ύλη, θέρμανση κ.α.).


Βιώσαμε και βιώνουμε την στρατηγική επιλογή της κυβέρνησης, να μην λάβει επαρκή μέτρα κατά την διάρκεια της καραντίνας όσο ακόμα και τώρα με την πανδημία να είναι σε εξέλιξη.

Οι τραγελαφικές καταστάσεις που ζήσαμε με την τηλεκπαίδευση, αφού πρώτα οι γονείς βάλαμε βαθιά το χέρι στην τσέπη, είχαν ως αποτέλεσμα να χαθεί επί της ουσίας μια ολόκληρη σχολική χρονιά. Επιπλέον το κόστος των προϊόντων ατομικής προστασίας έγινε βραχνάς με την κυβέρνηση να αρνείται πεισματικά να τα παρέχει δωρεάν. Οι φοιτητές αναγκάστηκαν να συντηρούνε σπίτια ενώ οι σχολές ήταν κλειστές. Το κλείσιμο σχολικών μονάδων, τα μεγάλα τμήματα, οι ελλείψεις σε εκπαιδευτικό προσωπικό και σε σχολικές καθαρίστριες μετέτρεψαν τα σχολεία σε υγειονομικές βόμβες. Και σαν μην έφταναν όλα αυτά έρχεται τώρα η κυβέρνηση να μετακυλήσει το κόστος ακόμα και των self-test στις ήδη οικονομικά εξουθενωμένες οικογένειες.

Ακόμα μεγαλύτερη ανησυχία δημιουργούν τα δημοσιεύματα, ότι λόγο του κόστους του πετρελαίου θέρμανσης και της ελλιπής κρατικής χρηματοδότησης, οι δήμοι ετοιμάζονται να μετακυλήσουν το κόστος της θέρμανσης στους γονείς.


Έχοντας όλα τα παραπάνω υπόψιν, αναρωτιόμαστε γιατί αντί η κυβέρνηση να ενισχύσει σχολεία και πανεπιστήμια με 30 εκατομμύρια ευρώ, προτιμάει να δημιουργήσει την λεγόμενη πανεπιστημιακή αστυνομία; Γιατί αντί να ικανοποιήσει τα αιτήματα γονιών, μαθητών και εκπαιδευτικών, επιλέγει τον αυταρχισμό και την αστυνομοκρατία; Γιατί αντί να καλύψει τις ανάγκες των παιδιών μας επιλέγει να χρηματοδοτεί εφοπλιστές και τραπεζίτες; Αντί να χρηματοδοτήσει την δημόσια παιδεία, γιατί επιλέγει να διοχετεύσει χρήματα σε ιδιωτικές δομές μέσω των διαφόρων voucher, τις οποίες πληρώνουμε και άμεσα; Γιατί η σύγχρονη τεχνολογία αντί να βοηθάει μαθητές και εκπαιδευτικούς, γίνεται παιχνίδι στα επικοινωνιακά σόου του εκάστοτε υπουργού; Γιατί βάζει τους γονείς σε αγωνία αν θα μπορέσουμε να μορφώσουμε τα παιδιά μας ολόπλευρα και με βάση τις σύγχρονες παιδαγωγικές μεθόδους;


Συναδέλφισσες, συνάδελφοι, έχουμε βαρεθεί δεκαετίες τώρα να ακούμε για μεταρρυθμίσεις, τομές, βελτιώσεις στο σύστημα παιδείας και τελικά κάθε χρονιά να βάζουμε όλο και πιο βαθιά το χέρι στην τσέπη. Καμία από αυτές τις αλλαγές δεν είχε ως στόχο την ολόπλευρη και στέρεη γνώση, για αρμονική ψυχική και κοινωνική ανάπτυξη παιδιών. Το έργο των εκπαιδευτικών γίνεται όλο και πιο δύσκολο μέσα σε αυτό το πλαίσιο και οι ίδιοι αντιμετωπίζονται σαν εργαζόμενοι β΄ κατηγορίας.

Όλες οι κυβερνήσεις αντιμετωπίζουν την Παιδεία με οικονομικά κριτήρια και όχι σαν την βάση της ανάπτυξης της κοινωνίας.

Ως Ένωση συμφωνούμε απόλυτα με το αίτημα μαθητών, εκπαιδευτικών και γονέων για ένα σχολείο που «θα μορφώνει και δεν θα εξοντώνει», μαθησιακά, ψυχολογικά και οικονομικά. Διεκδικούμε τη γενναία αύξηση της κρατικής χρηματοδότησης για την παιδεία και την προσαρμογή της στις σύγχρονες ανάγκες και απαιτήσεις.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις

Ημερίδα